تا مایاد مرگ نباشیم ،حلاوت ذکر رانتوانیم درک نماییم وتا مردنی را متذکر نشوییم ،خدایی را به ان معنی که باید متصور نتوان کرد وتا مرگ را در جلو نظر نیاوریم ،باز هم فریبها وزیباییهاورنگهای دنیا چشم ما را پرمی کند وعشوه ها ولذائذ بر ما غلبه میکند ،تا مرگ را در خاطر نیاوریم با کمال خاطر بر معصیت وغفلت وبطلان روزگار می گذرانیم تا انجا که فرصتی برای توبه وانابه بر خود نمی گذاریم و در یک کلام  تا فنا را معنا نکنیم بقا را درک نتوان کرد  وان هنگام باید نام باقی را بزبان وکلام راند که یقین به فنا پیدا کنیم .ان هنگام است که عشق به حقیقتی فنا ناپذیر در عمق وجودمان معنا می یابد، عشقی که باقیست وهمه چیز در برابر او فانی .

خدایا اگر به دوزخم ببری، به دوزخیان خواهم گفت که تو را دوست دارم اگر هزار بار استخوانهای سوخته ام را به باد دهند و دوباره مرا به حقارت بکشانند و زبانم را به ناگفتنی ها وا دارند .چه زیبا خواهد بود خلوت وتاریکی با معشوق که گوشه گوشه خلوتم را به ترنم اشکها مزین کنم .سجده بر خاکی که روحم در ان دمیده شده برایم لذتبخش است .روحم در کالبدم جای نمی گیرد این روح را آزادی خواهد رسید.مردن را دوست دارم در لحظه ای که دستهای اسمان بر تابوت شانه های روح من سنگینی می کند به کدام امید؟ من که خود را گم کرده ام ،تنهاتر از جسمهایی که زیر خاکهاارمیده اند .ایا دوباره زمانه تکرار میشود دوباره صدایی در خم کوچه های زندگی می پیچد مگر می شودغنچه را بزور باز کرد ولی با انتظار بهار شکفتن هزاران غنچه کوچک را دیدیم مگر تشنگی اغاز مرگ زندگیست که به گلها اب نمی دهند مگر شیطانکهای پلیدی در کوچه های اشنایی پرسه می زنند که قناریهای رنجور راسر می برند